Narzędzia użytkownika

Narzędzia witryny


planowanie:planowanie_i_zagospodarowanie_przestrzenne

Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

Odnośnik do tego porównania

Poprzednia rewizja po obu stronach Poprzednia wersja
Ostatnia wersja Następna rewizja po obu stronach
planowanie:planowanie_i_zagospodarowanie_przestrzenne [2018/05/16 13:23]
Grzegorz Kleina
planowanie:planowanie_i_zagospodarowanie_przestrzenne [2018/05/16 13:45]
Grzegorz Kleina
Linia 1: Linia 1:
 +===== Obowiązek wyznaczenia w MPZP powiazań komunikacyjnych działek budowlanych z drogami publicznymi =====
 +
 +W art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,​ zwanej dalej "​ustawą",​ zostały wymienione elementy planu i zakres regulacji, który plan winien zawierać obowiązkowo. W punkcie 10 art. 15 ust. 2 ustawy, wskazuje się, że jednym z obowiązkowych elementów jest określenie zasad modernizacji,​ rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z kolei pojęcie działki budowlanej zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy jako nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne,​ dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Ponadto według § 4 pkt 9 lit a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące zasad modernizacji,​ rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych a także określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym.
 +
 +Niewątpliwie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej terenów objętych tym planem, w tym postanowienia planu winny przewidywać rozwiązania określające dostęp działek budowlanych do drogi publicznej. Taka konkluzja wynika z funkcji planu i regulacji powołanych przepisów, w tym z definicji działki budowlanej. Wniosek taki jest także konsekwencją porównania warunków jakie muszą być spełnione dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego z funkcją działek przeznaczonych pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy, oprócz wyjątków wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy, jest dostępność terenu inwestycji do drogi publicznej przez którą, zgodnie z art. 2 pkt 14, rozumie się bezpośredni dostęp, dostęp przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności. Zdaniem Sądu warunkiem poprawności postanowień planu dotyczących terenów budowlanych jest zapewnienie dostępu działek, położnych na terenach tak określonych w planie, do drogi publicznej. Wniosek taki wynika z wykładni art. 2 pkt 12 i 14 ustawy. Przepisy te mają zastosowanie w procesie określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów przeznaczonych pod zabudowę i określenia ich komunikacji z drogą publiczną. W każdym razie przepisy art. 2 pkt 2 i 14 ustawy winny stanowić dyrektywę dla organu przygotowującego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie określenie dostępu do drogi publicznej dla terenów oznaczonych w planie jako działki budowlane. Nie oznacza to jednak, że zawsze każda działka wyodrębniona geodezyjnie musi mieć dostęp do drogi publicznej. ​
 +
 +Zwrócić należy uwagę, że definiując w powołanym art. 2 pkt 12 ustawy pojęcie działki budowlanej ustawodawca powiada o nieruchomości gruntowej lub działce gruntu, której wielkość, cechy geometryczne,​ dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Użycie w tej definicji określenia nieruchomości gruntowej oraz odesłanie do postanowień planu oznacza, że w zależności od stanu faktycznego i prawnego działką budowlaną może być jedna działka gruntu lub kilka działek. Takie zdefiniowanie działki budowlanej pozwala w procesie planistycznym uwzględnić okoliczność,​ że kilka działek jest własnością jednego podmiotu lub współwłasnością i jako pewna całość posiadają one dostęp do drogi publicznej. Ponadto pozwala uwzględnić okoliczność,​ że zrealizowanie określonego obiektu budowlanego - biorąc pod uwagę jego cechy szczególne bądź gabaryty określone w planie - będzie możliwe na kilku działkach wyodrębnionych geodezyjnie. Takie rozumienie pojęcia działki budowlanej pozwala na racjonalne planowanie komunikacji terenów budowlanych z drogami publicznymi. Rozumowanie,​ że każda działka wyodrębniona geodezyjnie na obszarze przeznaczonym w planie pod zabudowę zawsze musi mieć zapewniony dostęp do drogi mogłoby prowadzić do obowiązku zapewnienia dostępu do drogi dla działek zbyt małych czy zbyt wąskich, które samodzielnie nie nadają się do zabudowy. Zatem dostęp terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę do drogi publicznej musi uwzględniać strukturę własności na danym terenie, wielkość działek geodezyjnych oraz charakter zabudowy określanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji działki wskazane przez organ nadzoru jako nie mające dostępu do drogi publicznej są skomunikowane z drogami gdyż stanowią albo własność jednego podmiotu bądź współwłasność kilku podmiotów bądź przeznaczone są wykupu przez gminę. Ponadto, jak już wspomniano, planowany sposób zabudowany terenów objętych planem nie obligował organu planistycznego do zapewnienia dojazdu z każdej działki wyodrębnionej geodezyjnie.
 +
 +W obrocie cywilnym obowiązuje zasada autonomii woli stron. Zatem potencjalny nabywca musi liczyć się z konsekwencjami prawnymi kupna działki, która nie będzie miała dostępu do drogi publicznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględnia stan własności i innych stosunków prawnych na datę jego uchwalania. Organ planistyczny nie jest w stanie przewidzieć ewentualnych zmian w stosunkach własnościowych odnośnie terenów objętych postanowieniami planu. Zresztą zmiany te mogą wynikać nie tylko z umów sprzedaży, ale także z innych zdarzeń prawnych. W celu zapobieżenia dezaktualizacji postanowień planu art. 32 ustawy nakłada na wójta burmistrza, prezydenta obowiązek oceny aktualności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ewentualnie podejmowania działań poprzez przeprowadzenie procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
 +
 +Wyrok NSA z 2014-04-23 sygn II OSK 659/14
 +
 +
 +
 +
 +
 ===== Władztwo planistyczne gminy w przypadku wyznaczania w MPZP przebiegu dróg wewnętrznych===== ===== Władztwo planistyczne gminy w przypadku wyznaczania w MPZP przebiegu dróg wewnętrznych=====
 Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania
Linia 51: Linia 67:
  
 Analizując przywołane unormowania i użycie w nim po słowach „dokonując bilansu [...], kolejno” kategorycznych zwrotów: „formułuje się”, „szacuje się”, „porównuje się”, „określa się” dowodzi to, że ustawodawca w sposób bezwzględnie wiążący organy uchwałodawcze określił obowiązki w zakresie sporządzenia bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę. Dokonując bilansu należy kolejno, a zatem nie w sposób wyrywkowy, lecz uporządkowany pod względem kolejności,​ podejmować nakazane ustawą czynności. Skoro ocena w tym zakresie powinna uwzględniać okres nie dłuższy niż 30 lat, to co do zasady brak sprecyzowania w bilansie zapotrzebowania na nową zabudowę niezależnie od jej rodzaju (funkcji zabudowy), pozwala przypuszczać,​ że gmina przez najbliższe 30 lat nie ma zamiaru dalej się rozwijać i prowadzić jakichkolwiek inwestycji na swoim terenie. ​ Analizując przywołane unormowania i użycie w nim po słowach „dokonując bilansu [...], kolejno” kategorycznych zwrotów: „formułuje się”, „szacuje się”, „porównuje się”, „określa się” dowodzi to, że ustawodawca w sposób bezwzględnie wiążący organy uchwałodawcze określił obowiązki w zakresie sporządzenia bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę. Dokonując bilansu należy kolejno, a zatem nie w sposób wyrywkowy, lecz uporządkowany pod względem kolejności,​ podejmować nakazane ustawą czynności. Skoro ocena w tym zakresie powinna uwzględniać okres nie dłuższy niż 30 lat, to co do zasady brak sprecyzowania w bilansie zapotrzebowania na nową zabudowę niezależnie od jej rodzaju (funkcji zabudowy), pozwala przypuszczać,​ że gmina przez najbliższe 30 lat nie ma zamiaru dalej się rozwijać i prowadzić jakichkolwiek inwestycji na swoim terenie. ​
- 
- 
  
 ===== Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu składany przez inną osobę niż zarządca drogi a obejmujący teren pasa drogowego drogi publicznej ===== ===== Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu składany przez inną osobę niż zarządca drogi a obejmujący teren pasa drogowego drogi publicznej =====
planowanie/planowanie_i_zagospodarowanie_przestrzenne.txt · ostatnio zmienione: 2018/06/14 09:10 przez Grzegorz Kleina